Het is zaterdagmiddag en ik zoek een weg tussen de overblijfselen van het werk dat de stratenmakers vrijdagmiddag hebben achtergelaten. Een stilleven van een abrupt verlate werkplaats, om geen moment van het welverdiende weekend te missen.

Zigzaggend schittert de zon op de braakliggende Burghseweg. De bodem is zichtbaar, voelbaar en ik ruik zelfs grond gekleurde tinten. Ik adem zon en grond diep in onderweg naar de Bewaerschole.

Het is een klein stukje van deur tot deur en ik verheug mij op de nieuwe tentoonstelling die straks geopend wordt. De eerste kunstenaar van dit jaar en dan ook nog een onderwerp dat mij, nu al enige tijd, bezighoud.

Het landschap en hoe de mens daarin bestaat en gebeurt.

Nieuwsgierigheid laat mij net ietsje harder lopen. Bewegend door de voor mij bekende omgeving begin ik te mijmeren over mens en landschap.

Wat heeft de 16e -eeuwse meesters bewogen om hun aandacht van de mythische en Bijbelse figuren te verplaatsen naar de omgeving? Het landschap is jong of in ieder geval het woord in onze taal. Zodra de omgeving de hoofdrol krijgt in onze schilderkunst noemen we het “landschap” Daar waar gewassen, lagen, vaste en bewegende vormen gestalte geven aan de omgeving: Land-schap.

“Daar waar plaats en tijd met mij samenvallen is een landschap”, hoor ik mijzelf denken, terwijl ik de drempel van de Bewaerschole overstap.

Ik stap een goed gevulde expositieruimte in en ben direct weer geraakt door hoe dit gebouw, met het licht en de omgeving weet te spelen. Mijn ogen zoeken herkenning in andere ogen, maar het zijn de feltscapes van kunstenares Cora Jongsma die mij direct aanspreken en dichterbij laten komen. Er zit leven in en ze dragen waarneembaar, verhalen in zich. 

Ik val er eigenlijk mee samen, door lagen heen. 

Kleuren om in te willen wonen, zachtheid om aan te willen raken (dat mag ook) lagen die nieuwsgierig maken. Wol, water, jute, ontmoeting, verleden, nu en straks. Maar vooral, vooral voel ik de aanwezigheid van een element dat mij vijf jaar geleden naar Schouwen-Duiveland verleidde. 

Zacht en stevig is het zoute water aanwezig.

Ik word teruggehaald door de boeiende en bevlogen vertelling van de kunstenaar zelf. En hoewel we ons niet verplaatsen sta ik ineens met mijn voeten in de klei in een landschap gespikkeld door poelen uit een ver verleden. En dan op mijn knieën zoekend naar zee-groente, ik zie boeren zoetwater oogsten en volg door de verhalen van andere tijden heen de sporen van mensen diep de bodem in. De geschiedenis aan de oppervlakte gebracht, uitgekristalliseerd en gepekeld, in aanwezigheid van de boeren van nu.

Ik word me tussen de feltscapes bewust van mijn omgeving, weet me omgeven door zout water, gedragen door lagen tot diep in de bodem, bewogen door hoogte verschillen en gevoed door poelen die zich af en toe laten zien.

Het werk van Cora Jongsma zet aan tot ontmoeten, aanspreken, uitreiken en verbinden. Van mens tot mens, mens tot landschap, mens, tijd en plaats.

Het zet ook aan tot terugkomen. In haar tentoonstelling vindt een experiment plaats. Een paar feltscapes waden in brijn-water; hoe spelen dit zoute water en de wol samen? Ik kom er zeker voor terug. 

Ik besluit ook direct, om mee te gaan met het publieksprogramma op 28 maart. Ontmoeten wij elkaar daar? 

Op mijn wandeling terug, adem ik diep in, heb aandacht voor de details van gewassen, vaste en bewegende vormen in de omgeving die in het oogspringen. Ik luister hernieuwd of ik ergens een verhaal diep uit de bodem door het oppervlak heen kan horen knisperen, voordat ze maandag weer wordt afgedekt met zwijgende klinkers.

De tentoonstelling ‘Ik Adem Jouw Zout’ van Cora Jongsma is te bezichtigen tot 6 april 2026.

Bezoekadres: Weststraat 18, Burgh-Haamstede.     

Openingstijden tijdens de tentoonstelling: vrijdag, zaterdag en zondag 13.00 – 16.00 uur

Publieksprogramma: 28 maart om 14.00uur. Verzamelen bij de Schorrreblomme, zandweg 2 Kerkwerve 28