Schrijfsels

Ik adem jouw zout.

Fri, 27 Mar 2026 14:26:04 GMT

Daar waar plaats en tijd met mij samenvallen is een landschap.

Het is zaterdagmiddag en ik zoek een weg tussen de overblijfselen van het werk dat de stratenmakers vrijdagmiddag hebben achtergelaten. Een stilleven van een abrupt verlate werkplaats, om geen moment van het welverdiende weekend te missen.

Zigzaggend schittert de zon op de braakliggende Burghseweg. De bodem is zichtbaar, voelbaar en ik ruik zelfs grond gekleurde tinten. Ik adem zon en grond diep in onderweg naar de Bewaerschole.

Het is een klein stukje van deur tot deur en ik verheug mij op de nieuwe tentoonstelling die straks geopend wordt. De eerste kunstenaar van dit jaar en dan ook nog een onderwerp dat mij, nu al enige tijd, bezighoud.

Het landschap en hoe de mens daarin bestaat en gebeurt.

Nieuwsgierigheid laat mij net ietsje harder lopen. Bewegend door de voor mij bekende omgeving begin ik te mijmeren over mens en landschap.

Wat heeft de 16e -eeuwse meesters bewogen om hun aandacht van de mythische en Bijbelse figuren te verplaatsen naar de omgeving? Het landschap is jong of in ieder geval het woord in onze taal. Zodra de omgeving de hoofdrol krijgt in onze schilderkunst noemen we het “landschap” Daar waar gewassen, lagen, vaste en bewegende vormen gestalte geven aan de omgeving: Land-schap.

“Daar waar plaats en tijd met mij samenvallen is een landschap”, hoor ik mijzelf denken, terwijl ik de drempel van de Bewaerschole overstap.

Ik stap een goed gevulde expositieruimte in en ben direct weer geraakt door hoe dit gebouw, met het licht en de omgeving weet te spelen. Mijn ogen zoeken herkenning in andere ogen, maar het zijn de feltscapes van kunstenares Cora Jongsma die mij direct aanspreken en dichterbij laten komen. Er zit leven in en ze dragen waarneembaar, verhalen in zich.

Ik val er eigenlijk mee samen, door lagen heen.

Kleuren om in te willen wonen, zachtheid om aan te willen raken (dat mag ook) lagen die nieuwsgierig maken. Wol, water, jute, ontmoeting, verleden, nu en straks. Maar vooral, vooral voel ik de aanwezigheid van een element dat mij vijf jaar geleden naar Schouwen-Duiveland verleidde.

Zacht en stevig is het zoute water aanwezig.

Ik word teruggehaald door de boeiende en bevlogen vertelling van de kunstenaar zelf. En hoewel we ons niet verplaatsen sta ik ineens met mijn voeten in de klei in een landschap gespikkeld door poelen uit een ver verleden. En dan op mijn knieën zoekend naar zee-groente, ik zie boeren zoetwater oogsten en volg door de verhalen van andere tijden heen de sporen van mensen diep de bodem in. De geschiedenis aan de oppervlakte gebracht, uitgekristalliseerd en gepekeld, in aanwezigheid van de boeren van nu.

Ik word me tussen de feltscapes bewust van mijn omgeving, weet me omgeven door zout water, gedragen door lagen tot diep in de bodem, bewogen door hoogte verschillen en gevoed door poelen die zich af en toe laten zien.

Het werk van Cora Jongsma zet aan tot ontmoeten, aanspreken, uitreiken en verbinden. Van mens tot mens, mens tot landschap, mens, tijd en plaats.

Het zet ook aan tot terugkomen. In haar tentoonstelling vindt een experiment plaats. Een paar feltscapes waden in brijn-water; hoe spelen dit zoute water en de wol samen? Ik kom er zeker voor terug.

Ik besluit ook direct, om mee te gaan met het publieksprogramma op 28 maart. Ontmoeten wij elkaar daar?

Op mijn wandeling terug, adem ik diep in, heb aandacht voor de details van gewassen, vaste en bewegende vormen in de omgeving die in het oogspringen. Ik luister hernieuwd of ik ergens een verhaal diep uit de bodem door het oppervlak heen kan horen knisperen, voordat ze maandag weer wordt afgedekt met zwijgende klinkers.

De tentoonstelling ‘Ik Adem Jouw Zout’ van Cora Jongsma is te bezichtigen tot 6 april 2026.

Bezoekadres: Weststraat 18, Burgh-Haamstede.

Openingstijden tijdens de tentoonstelling: vrijdag, zaterdag en zondag 13.00 – 16.00 uur

Publieksprogramma: 28 maart om 14.00uur. Verzamelen bij de Schorrreblomme, zandweg 2 Kerkwerve 28

Paradijsvogel

Fri, 27 Mar 2026 14:07:49 GMT

Ik ging vogels kijken.

Het was een Lente middag.

Ik ging vogels kijken.

Om het anders en de ander te leren zien.

En er dan over te schrijven.

Hoewel het tijdstip en locatie wat ongunstig.

Beloofde het een levendige en narratieve ervaring

te brengen.

In het centrum van de stad.

Ik ging vogels kijken.

In het centrum van de stad.

Daar waar de mensen.

Oppervlakkig ademhalen.

De adem hoog in korte bewegingen.

In en uit.

Nauwelijks voldoende om door het leven te bewegen.

Ik ging vogels kijken.

In het centrum van de stad.

Daar waar de mensen gebogen en gehaast.

Afgezonderd en verwijderd.

Langzaam van dier tot data lijken te bevriezen.

Ik ging vogels kijken.

In het centrum van kennis vastgezet in denken.

Vanuit een strohalm hoop.

Om wijsheden te vinden.

Die voelbaar mijn adem zouden verdiepen.

Zodat het leven door mij heen zou gaan bewegen.

Ik ging vogels kijken.

Bewapend met een verrekijker en rubberlaarzen.

(het heeft er belachelijk uitgezien)

Bewapend met een verrekijker en rubberlaarzen.

Om dichterbij te halen, waar ik van verwijderd ben.

Om door te kijken, te gaan zien.

Om te leren kennen.

Om te blijven bewegen.

Ik ging vogels kijken.

En zag een vogel.

Groot en zwart.

Bewegingsloos, levenloos op het randje.

Van een balkon.

Stil

In mij borrelde een verdriet.

Eerst voelbaar voordat ik het begreep.

Ik verlangde me te midden

te kunnen voelen van waar ik oorspronkelijk toebehoor.

Ik trof een vogel gemaakt van plastic.

Ik ging vogels kijken.

En vond een vogel gemaakt om vogels te verjagen.

Weg van ons balkon.

Weg uit onze omgeving.

Weg uit ons bestaan.

En dat terwijl, wat wij met vogels overeenkomen in essentie gaat over samen zijn.

Een gevoel van knus, een nestje bouwen om bij elkaar te kunnen kruipen.

We delen een gevoel voor comfort gevoed door onze stofwisseling.

Beide endotherme, levendewezens.

In staat warmte te creëren en te delen.

Warmte te delen.

Soms gebruiken we daarvoor iets van elkaar, zij ons uitgevallen haar wij andersmans veren.

Is dat herkenning, is dat toebehoren? Dat onze adem zakt en we geluiden van vertedering en verwondering uitbrengen bij het zien van een kunstig nest.

Ik ging vogels kijken.

Vogel worden.

Vogel zijn.

Of meer waarachtig mens.

Ik trof een plastic levenloze Kauw, uitvergroot in mijn zien.

Een Ogen Blik in dit moment, trof ik mij verweest waar ik verwant had willen zijn.

Ik wilde geen vogels meer kijken.

De verrekijker verzwaard om mijn nek, droop ik af.

Alleen.

Hoofd gebogen, adem hoog tegen snikken aan.

Zag ik enkel nog mijn laarzen over met mos omrouwde bakstenen sjokken.

Het Carillon speelde, kondigde het weekend aan, een frivoliteit die mij nu bevreemende rillingen gaf.

Ik vluchtte een doodlopende steeg in.

Was het de warmte en comfort van een stadsbankje dat mij aantrok als een veilig nestje?

Ik wilde geen vogels meer kijken.

Niet meer leren zien.

Wegkijken.

Ogen sluiten.

Kop in het zand.

De vlucht nemen.

Vogel geworden.

Ik wilde geen vogels meer kijken.

Vogels wilde wel.

En in een verscholen steeg.

Leerde ik wat anders zien.

Werkelijk bezielt.

Vogels roepen.

Vogels zingen.

Vogels waarschuwen.

Vogels verleiden en misleiden, bevlogen.

Vogels verwarmen, koude harten.

Wakkeren zonder woorden, zonder uitzicht een toebehoren aan.

Op een doodlopende weg.

In het centrum van de stad.

Nieuwsgierig, er op uit.

Om te leren kennen?

Het leven te bewegen?

Voor mij verschenen twee tortelende duifjes (ik verzin het niet).

Naderde een vrouwtjes Merel, de bessenstruik achter mij. Een winterkoning leek het carillon het zwijgen op te willen leggen of deed een enthousiast duet. Hield de Lijster zich schuil genoeg om mij mijn rug te doen laten rechten. De Houtduif negeerde mij, verwarmen kan al door aanwezigheid.

Een groene specht bracht het beeld van thuis in geluid. We lachten samen.

Maar de kauw.

ontstpande m,jn kaak, knarsend verlost,

ontdooide wat ijzig was aan mij.

De Kauw,

bewegend, vol leven.

Ik ontmoette vogels.

In het centrum van de stad.

Op de doodlopende weg,

was ik niet alleen.

Er bleek een levende wereld.

Achter plastic teleurstelling,

schuil te gaan.

De steeg genaamd,

Hof poort.

Bood werkelijk toegang naar een Paradijs.

Op een doodlopende weg, omheind.

Is veel om Lief te hebben.

Het zal u verwonderen, verwarmen en tot leven brengen.

En dat is alles overstijgend.

Zo weet de Vogel.

De Wonderdrol

blanchebeijersbergen@gmail.com — Wed, 02 Jul 2025 07:46:13 GMT

Maar dit circus was gekomen om niet meer te vertrekken.

Ergens daar tussen die druppel bloed en het ziekenhuisbed.

Dreven de wolken van buiten naar binnen .

We waren net terug, na dagen in het ziekenhuis.

De mist die de weken hiervoor de wereld had vergrijsd en verkleind was verplaatst.

De zon in een stralende rol, tegen een vlekkeloos blauwe achtergrond. Waardoor aardse kleuren menig humeur opbeurde.

De mist zat nu in mij. De mist had zich verplaatst en zat in mijn hoofd. Een vochtige wolken massa vulde mijn brein, waardoor al het andere dat daar normaal gesproken, druk, helder en door elkaar heen in de weer is, onzichtbaar en onhoorbaar was geworden.

Verkleind en vergrijst tot een zwijgende zwevende massa. Een grijze massa.

Is dat wat dagen in een ziekenhuis doen? De mist verplaatsen.

Is dat wat schrik met je doet? Je terugwerpen.

Maar terug naar wat en hoezo terug, was ik hier al eerder?

Of terug als naar een basis waar wij als mensheid al langer van afgedreven zijn. Naar een essentie van zijn?

Met één prik in haar vinger, één druppel bloed en een paar cijfers op een scherm, werd een totaal nieuwe werkelijkheid uitgerold. Als een circus dat met veel bombarie op een maandagmiddag, de alledaagse dorpsstraat ingereden komt.

En met de eerste klank en de eerste verschijning in iedere dorpeling, iets nieuws en onverwachts aanwakkert.

Diabetes type 1.

Maar ze wordt volgende week 18. En er is een eindexamen en een eindexamenreis en een onbezonnen studentenleven dat voor de deur staat.

Dus nee, trekt u maar verder naar een ander dorp. Zet daar uw tent en show en spektakel maar op. Wij hadden het anders bedacht. Sterker nog u vergist zich. Zij had haar portie al gehad, toen haar moeder stierf, pas tien jaar gelden. Geen circus meer op deze stoep.

Maar dit circus was gekomen om niet meer te vertrekken.

Ergens daar tussen die druppel bloed en het ziekenhuisbed. Dreven de wolken van buiten naar binnen.

Wolken in je brein nemen het zicht weg. Geen uitzicht meer op wat was en wat nog komen moet. Er blijft niets over dan hier, de plek waar mijn voeten staan. En zelfs hier is weinig te aanschouwen, dat zich tot woorden. Kan vormen in een over-actief brein. Want die baseert zich toch negenhonderdnegenennegentig keer van de duizend op wat was en wat nog moet komen.

Hoe dikker en lager de mist, hoe meer je zakt in het moment.

Het licht valt binnen vanuit een hele andere hoek. Of komt het altijd uit die hoek, maar zocht het door de drukte aan gedachten een andere inval?

Ik heb me vanaf vrij snel na ons ontmoeten, zorgen over haar gemaakt. Gebaseerd op wat was en vast en zeker komen zou. Ik werd bang, voor de dag waarop ze te boos zou worden op het leven. Dat ze alles en iedereen als boosdoeners zag en het geheel als één grote mislukking, waar geen lol aan te beleven was en je je dan maar door heen moest laten slepen.

Teleurstelling op teleurstelling, die zo een muur metselde, waar ik op een dag niet meer overheen kon kijken. Geen kiertje opengelaten om te kunnen zien wat zich daarbinnen afspeelde en in geval van nood wat extra levenslust naar binnen te blazen.

En nu, hier mijn denken was opgegaan in de mist en ik haar naar de spoedeisende hulp reed, gleed dat alles, al die vormen van angst en zorgen van mij vandaan.

Mist kent geen schaduw.

Nu, hier het licht vanuit een andere hoek inviel, toonde zich een ruimte die voelde als vers, nieuw, onbeschreven.

Geen vlag en wimpel op de toren van teleurstellingen, die uiteindelijk zouden zorgen dat deze van onderop zou instorten. De toren bleek een schim, waar werkelijk alle ruimte voor leven, voor vreugde en voor liefde was. Niet zachtroze, zoetsappig met suikerspin textuur. Maar zoals een woeste zee, een onverwachte hoosbui en de eerste krokus vroeg in februari.

Het lijkt waanzin. Dat wanneer een ongewenst circus in de vorm van een chronische ziekte bij een jong mens op de stoep staat, een gevoel van opluchting en vreugde zich bij een getuige aandient. Zo afwijkend zelfs dat je het maar beter voor je houdt. Behalve dan bij je therapeut een tipje van de sluier.

Pure waanzin want, we waren aan het overleven, als gezin in de survival modus. Met hoofden als zeven, waar al snel te veel medische termen, nieuwe leefregels, afspraken, vragen, boodschappenlijstjes, schone waslijstjes, lijstjes met nog te maken lijstjes, ongrijpbaar doorheen sijpelde.

En toch.

De mist bracht een helderheid voorbij het bedenken. Het perste mijn bewustzijn mijn lijf en hele wezen in. Uit mijn hoofd, hier nu bij haar in het ziekenhuisbed, samen. Ja! ik voelde me machteloos.

En juist deze machteloosheid droeg een ontvankelijkheid met zich mee. Een ontvankelijkheid zoals je kunt voelen bij alles waarin nieuw leven ontstaat en beweegt. Een baarmoederwand, vruchtbare aarde, de bodem van de rivieren en zeeën. Schimmels, schuimen, sperma, slijm, sappen, voortvloeisels waar ons weten machteloos is.

Voorbij aan bedenken, zijn we machteloos. Hier, nu zijn we ontvankelijk. In wat was en waar het naar toe moet bedenken we controle te hebben. En dit bedenken werpt de schimmen van blokkades op, waardoor we chronisch en collectief de essentie in dit huidige, continue missen.

Een schrik, schok, een totaal onverwachte wending, een bericht waardoor alles dat werkelijk is ineens anders blijkt dan zojuist nog bedacht, zet de blokkades in het licht en de schim lost op.

Meebewegen, machteloos, controleloos, voortvloeien. En terwijl alles in mij sjeesde en raasde richting spoedeisende hulp, bevond ik mij in een staat van zijn van volmaakt vertrouwen en pure overgave.

Het niet anders willen dan dat het op dit moment is. Kristalhelder aanwezig.

Amor Fati ~ Het Lot Liefhebben.

Kiezen voor de Liefde, het leven en de pijn een dikke knuffel geven. Het liefhebben, zoals het is en wat zich aandient, sluit pijn niet uit.

De hele situatie is pijnlijk, maakt verdrietig, boos en heeft mij menig woord doen uitspreken, die weinige als liefdevol zullen rangschikken. Hart op huilen.

Amor Fati vind ik zo prachtig juist omdat de lading van deze woorden niet gaat over ontkennen. Het gaat ook niet over het wegstoppen, mooier maken dan het is, of al by passend beweren dat ALLES er mag zijn.

Het niet anders willen, het liefhebben zoals het is.

Het er volledig laten zijn of er volledig mee zijn verschillen in de nuance.

In laten zijn schuilt een geniepig bij neer leggen. Een harnas vermomd als donsdeken. Er mee zijn en liefhebben, zijn meer naakt en dan kan het dus koud een ongemakkelijk zijn.

Als ik dit schrijf bemerk ik een continue beweging van mijn bewustzijn van mijn hoofd naar mijn hartgebied.

Machteloos en laten zijn zitten misschien in mijn hoofd, bevestigd door wat was en zal moeten zijn. Ontvankelijk en er mee zijn zitten in mijn hart, kunnen alleen maar nu zijn onwetend, nieuwsgierig.

De keuze is aan mij waar ben ik en als ik realiseer waar ik ben, blijf ik daar dan?

Vertrouwen, opluchting, kalmte, inzicht diende zich aan als een derde aanwezige in de auto. Ik dacht aan haar moeder. Het voelde als een verschijnsel, een voortvloeisel, waar nieuw leven in beweegt. Het bedenken kan hier niet bij breekt er het hoofd over.

Dankzij het verplaatsen van de mist, dankzij het Liefhebben kon het leven vrijlijk bewegen. Wat het leven doet in dat vrij bewegen is de balans zoeken. De balans die de grootste kans op meer leven in het grote geheel in zich draagt. Levenskracht, levenslust, Liefde.

Zo werd ik in het ziekenhuis verliefd op mijn lichaam, een wereld op zich, waar mijn bedenken weinig weet van heeft.

Een wereld vol ecosystemen die communiceren, herstellen, alles in werkingstellen om zo optimaal mogelijk te blijven voortbewegen. De arts vertelde dat de resultaten van haar laatste schoolonderzoeken ongeldig verklaard konden worden. Als de alarmbellen rinkelen, zetten al die systemen alles op alles. Wat nodig is gaat naar onze organen. Die maken uiteindelijk dat we überhaupt, dit alles kunnen aanschouwen, voelen, beleven. Het brein komt zo goed als op de laatste plaats. Leren, repeteren, onthouden kunnen wel even wachten als de nood hoog is. En toch zet de mensheid al z’n geld in op de Hoofd-zaak.

De lever, och die lieve lever, reiniger, opruimer, vervanger. Dat mijn staat van zijn veranderd was deze dagen, bleek wel uit de Liefde die ik ineens voelde voor mijn lever, haar lever, de lever. Waanzin! Of wonder?

Leven wil leven en is daar al veel intenser bedreven in dan de nog maar kort aanwezige menselijke denkgeest.

Een aanwezig zijn voorbij het bedenken. Dat wat bestaat en gebeurd liefhebben.

Liefhebben is iets waar we als mensen nog flink wat ontwikkelwerk te doen hebben:

Met aandacht, oog voor detail, geduld, nieuwsgierigheid, open luisteren, sensitiviteit, sensualiteit, redelijkheid, veerkracht en perspectief bij de ander of de gebeurtenis zijn.

Wanneer we kunnen Liefhebben, het lot kunnen liefhebben. Dan kan er vrede en dankbaarheid ontstaan in ieder moment bij dat wat er bestaat en gebeurt.

Daar kan een helderheid worden ervaren, waanzin of wonder! Liefhebben is actief, een open geest en een vol hart. Maar altijd en eeuwig hier in dit moment.

We mochten naar huis, de mist trok een beetje op en liet wat was en zal zijn, wazig doorschemeren. Het “gewone” dagelijkse, nu in aanwezigheid van dit circus ving aan.

Voorbij de nieuwe lichtinval, die alledaagse wonderen had getoond, piepte angst (pijn + lijden + vermoeidheid) een beetje binnen door verschillende kiertjes.

Ik wilde de helderheid, opluchting, waanzinnige wonderlijke staat vastgrijpen, controleren.

Bang dat ik in de auto terug naar huis dat wat mij verlaten had op de heen weg weer zou treffen, om vervolgens weer met me mee te sleuren.

Maakt angst machteloos omdat we diep in onze kern weten dat controle een illusie is? En Liefde dan misschien ontvankelijk, omdat we diep in onze essentie “weten” dat we kunnen vertrouwen op het voortvloeien van Leven.

De nieuwe lichtinval bleef en de oude angsten kleefde niet opnieuw aan mij. De toren was verdwenen en de ruimte bleef beschikbaar. Het vraagt nog wel te oefenen in Liefhebben, een vrijplaats voor Amor fati. En een wennen aan het waanzinnig wonderlijke in het alle dag.

De avond van onze thuiskomst was bewolkt, de hemel was niet helder en daarmee was het aardedonker in onze tuin.

Mijn lichaam moe en blij thuis te zijn. Mijn telefoon boven aan de oplader. De honden dan maar even in de tuin voor een laatste plas en poep.

Dan toch maar wel direct even opruimen, besloot ik. Geen idee waar de honden hun behoeftes hadden gedaan. Eenmaal in de tuin bedacht ik mij dat mij telefoon dus zaklamp al boven lag…Poep!

Een glimlach op mijn gezicht. Dit is hoe ik het wil in het pikkedonker op drollen jacht, met alle risico’s van dien. Voortvloeiend, ontvankelijk, samen met het Leven, uit mijn hoofd, in mijn hart, vertrouwen en liefhebben.

Ik zette in dit oefenen zo’n 20 stappen (later nageteld) blik op de hemel, aanwezigheid in dit moment. Mijn lichaam bukte, een zakje om mijn hand, ogen volgde, arm reikte uit. Warmte vertelde mij; ik had ‘m en mijn brein vulde aan:

De wonderdrol.

Achterin de Moestuin gloort hoop aan de horizon.

Thu, 18 Apr 2024 09:20:59 GMT

Wat kan ik nú doen, om bij te dragen aan een leefbare Aarde, straks… voor toekomstige generaties?

Een vraag die mij vaak bezighoud. Een vraag die als ze opkomt mij soms tot wanhoop kan drijven. Zeker op dagen dat het wat kil en bewolkt is en een gure wind mijn onrust aanjaagt.

Wat kunnen we bieden in tijden van economische-, sociale- en ecologische crisis, wat hoop doet gloren aan de horizon?

Alles was wat grijzig, koel en tochtig, deze dag. Behalve mijn dochter op haar knalrode fiets, bijna even rode wangen van enthousiasme en warme glimlach op haar gezicht. Door de wind ferm tegengehouden probeerde ik haar bij te houden op weg naar de horizon van vandaag.

De moestuinen.

De vragen, activistische onrust en het gevecht tegen de dreigende wanhoop met mij meesleurend, reden we het schelpenpaadje op. Helemaal achterin dansten kleuren, joeg een warm onthaal alle kilte uit de dag. En gaf een met de hand geschilderd bordje op het hek, antwoord op al mijn vragen van die ochtend. Een ochtend die inmiddels duidelijk tot een grijs verleden behoorde en niets had bij te dragen aan een florerende toekomst.

“KINDERTUIN”

Onder een parasol die mijzelf weer terugbracht naar mijn kindertijd stonden bekers met snoeptomaatjes en komkommers. Op de andere tafel lagen houtenbordjes met namen die al snel enthousiast opgepakt werden met luid geroep: “Die is voor mij”

Achter het lint, dat officieel ter opening werd doorgeknipt, wachtte geduldig 12 moestuintjes. Waar de liefde zichtbaar al in de grond was voorgezaaid. Tussen de ballonen was ieder tuintje voorzien van een emmer met gereedschap, zaden, naambordjes en niet te vergeten de meetlat.

Al snel werd ieder tuintje voorzien van een naam.

Geraakt en vertederd door de pure blijheid waarmee dit kleine stukje aarde zich zo gemakkelijk wist te vullen. Hoorde ik mijn dochter in de verte roepen: “Mam kom nou, oma Babs gaat het uitleggen.”

En het werd stil…

Alsof iedereen voelde dat wat hier op deze maandagmiddag werd uitgelegd van levensbelang was, ik bedoel is.

Terwijl iedereen met handen en voeten in de klei de uitleg in de vingers kreeg. Zag ik een mooi beeld. Daar zat de toekomstige generatie, de wijze lessen van oma Babs op te volgen. Voelen, proeven, ruiken en luisteren de basis van je eigen voedsel, in samenwerking met al het andere leven, verbouwen. Leren door te doen, je verbinden met alle natuur en daar vooral heel veel plezier aan beleven met elkaar. Op een afstandje stond een groepje toe te kijken, een wat oudere generatie, lichtelijk grijs. Nieuw leven in de brouwerij bekijk je van een afstandje.

Ik hoop dat juist op dit stukje aarde de generaties toenadering zoeken. Er is over en weer zoveel van elkaar te leren.

Het schuilschuurtje (echt overal is aan gedacht) bleef ongebruikt deze middag. De zon brak door, na de kilte droop ook de onrust van de wind af. Met je handen en voeten in de aarde, leren over seizoenen, verschillende soorten, je zintuigen gebruiken en samen buiten voedzaam bezig zijn(jong en oud). De Kindertuin is voorlopig het antwoord dat ik geef, wanneer mijn denken over de toestand in deze wereld, me de richting van wanhoop opduwt.

Even enthousiast en licht als mijn dochter, fiets ik voorlopig iedere maandagmiddag naar de Moestuinen, daar waar de hoop aan de horizon gloort.

De nieuwsgierige opnieuw geboren dag

blanchebeijersbergen@gmail.com — Thu, 15 Feb 2024 15:53:00 GMT

De nieuwsgierige opnieuw geboren dag.

Een nieuwe dag vanuit nieuwsgierigheid geboren

ontwaakt vlammend aan de horizon.

Wat er gisteren al was is hernieuwd in pastel en vers

anders dan alles hiervoor toch hetzelfde bereid alles opnieuw te geven.

De slaap uit de ogen hunkert

naar de vormen

die na het rijzen

vanuit het spel van donker en licht zullen zijn.

De dag trappelend van enthousiasme

door het gordijn heen voorbij aan wachten

opkomend zonder twijfel.

Verwonderd aanschouwen

hoe vanuit het donker

zonder inhouden

het leven volledig

aanwezig is

nieuwsgierig nieuw

geboren vers

wederom

Schoonheid aanschouwen

blanchebeijersbergen@gmail.com — Fri, 07 Oct 2022 10:49:52 GMT

Het meest zinvolle op dit moment.

“Contemplating the beauty of creation is the most useful thing we can possibly do right now”

Dit schrijft Charles Eisenstein in zijn Essay ‘Inverting the Energy Paradigm’

Een essay dat voelt als een verklaring voor mijn jarenlange aanwezigheid in de wereld van energie (transitie) Een aanwezigheid die het vuur voor de schoonheid, de Aarde, het cyclische en de Liefde heeft aangewakkerd.

Toen ik allang vertrokken was en mijn eigen ‘merk’ waarden ging verwoorden koos ik oa voor WONDERLUST.

En wonderlust is wat mij drijft in het creëren van een Tempel, de @Salty_temple. Een plek, een moment om waar te nemen, te beschouwen.

Wetende dat vanuit simpel schouwen, heling in beweging kan komen.

Charles Eisenstein voegt er iets prachtigs aan toe. De wederkerigheid.

Geven en Ontvangen in balans. Niet lineaire met een deadline, wel een continue cyclische beweging met devotie.

Wederkerigheid ontspringt ook vanuit wonderlust. Vanuit wonderlust wil je de aanwezige schoonheid onderstrepen, inspireert het tot een toevoeging gevormd vanuit het menselijk vermogen te creëren.

De schoonheid van de schepping beschouwen is het meest zinvolle wat we kunnen doen op dit moment.

Zo stelt Eisenstein en ik deel dit met hem. 10 jaar geleden durfde ik dat nog niet zo stellig te verwoorden al voelde ik het wel, ik verstopte het ondergronds in het werk dat ik deed. Nu zie ik dat, dat verstoppen eigenlijk het zaaien is geweest voor wat ik nu in de wereld zet.

De schoonheid beschouwen. Ik weet dat het voor vele passief, traag, zweverig en weinig efficiënt zal klinken. De boel staat in de fik en ik ga liefdevol naar de bloemetjes en de bijtjes zitten kijken. En dan wat?

Dan ontstaat er ruimte, ruimte om te kunnen ontvangen. De belofte van de wederkerigheid in de natuur is dat er vandaar uit de beweging van een gave, een geven, een gift voortkomt. Ook ontspringt daar een menselijk verlangen naar het bijdragen aan de pracht, het leven en de schoonheid.

Het vraagt lef én vertrouwen om het beschouwen van schoonheid in en om jou heen tot prioriteit te maken.

Het aanwakkeren van de wonderlust in jou, is het mooiste wat je jezelf nu kunt toestaan.

Je bent al heel

Fri, 07 Oct 2022 10:40:05 GMT

Integer Mens

In oude aantekeningen, die ik nodig had voor een artikel dat ik schrijf, las ik vanochtend het volgende:

“Ik droom van een regeneratieve Tempel. W aar het heel zijn - het integer mens zijn, weer kan worden waargenomen of voor waar kan worden genomen.”

Ik geloof echt in de noodzaak van deze afgebakende warme open plekken.

De noodzaak omdat we alleen vanuit ons eigen heel zijn, goed en liefdevol voor de aarde, al het leven en in de eerste instantie onszelf zullen zijn, denken en handelen.

Het doet me fysiek pijn als ik enthousiaste gepassioneerde mensen zie gaan dolen en verdwalen, uitbranden. Wanhopig opzoek naar controle, steeds verder af van vertrouwen.

Ga vanuit die kramp maar eens zitten waarnemen, laat staan je eigen heel zijn aanschouwen.

Daar is Ruimte voor nodig.

Je heel zijn waarnemen, vertrouwen dat je volledig bent. Het is geen lichte zoete zweverige klus.

Het is met beide voeten op de aarde, alles kunnen zien, laten zijn. Het is met devotie opruimen, loslaten om volledig oprecht te kunnen zijn. Het is oefenen en afleren met liefdevolle discipline en de strenge leermeester vriendelijk blijven verzoeken de ruimte te verlaten.

Het is jezelf ontdoen van datgene wat niet van jou is en terug eisen wat jou toebehoort iedere dag opnieuw

Ik hoor @michaelkiwanuka zingen: “She won’t take me somewhere I’m not supposed to be. You can’t steal the things that God has given me”

Love & Hate heet het nummer. Ik vind het prachtig. Het symboliseert voor mij de volledigheid, het vertrouwen en daardoor toont het heel rauw de Schoonheid!

Je eigen heelheid kunnen aanschouwen, vraagt om het omarmen van de volledigheid. Open en ontvankelijk tussen de polariteiten durven gaan staan…niet alleen aan de Sunny or Easy side!

Vertrouwen in je eigen Heel zijn, Integer zijn!

Als we die klus massaal oppakken, is het heerlijk als er plekken zijn waar je even kunt leunen, met je handen kunt werken, meekunt neuriën, dralen, spelen, delen waar je meedeint met de natuur…waar ruimte wordt gecreëerd in plaats van gevuld!

Aanschouw vandaag de schoonheid in de overgang van de seizoenen en zeg tegen jezelf : Ik ben al Heel!��

Stralen

Fri, 07 Oct 2022 10:27:04 GMT

~ being a Creator ~

Het favorieten voorleesboek van mijn jongste dochter is op dit moment: ‘Het dikke boek van onze bijzondere Natuur’ van Ben Hoarre.

Een prachtig boek waar wij iedere avond 2 bladzijde uitlezen. Vorige week hebben wij ons verwonderd over het “Stralendiertje” ook wel “ Radiolaria”

Eigenlijk is het geen diertje, het is een ééncellig organisme (0,03 -2 mm) dat leeft in alle zeeën. Deze ééncellige wezens zijn werkelijk kunstwerken, kunst van glas in een grote variëteit van geometrische vormen. In deze glazen kunstwerkjes(het skelet) leeft de eigenlijke celkern. Ze doen denken aan sneeuwkristallen, prachtige kroonluchters en buitenaarde futuristische schepen. Algen voeden zich met de afvalstoffen van de stralendiertjes. De algen, geven op hun beurt de door hun geproduceerde zuurstof aan de stralendiertjes. Wanneer het stralendiertje sterft blijft het glazen kunstwerkje als gift aan de Aarde achter. Op de bodem van de Oceanen is in de afgelopen miljoenen jaren een dikke laag van versteende kunstwerken ontstaan. Een stralendiertje leeft ongeveer twee maanden, het skelet, een levend fossiel genaamd, bestaat nog miljoenen jaren.

Er is mij ooit vertelt dat ik niet creatief ben, mijn ideeën en fantasieën zouden nooit realiteit kunnen worden. Na het lezen van het verhaal over het stralendiertje, hoorde ik de echo van deze opmerking ergens diep in mij weer~klinken.

Al het Leven is creatief!

Dit laat het stralendiertje ons op microscopisch niveau groots inzien. Al het leven is met elkaar verbonden vertelt deze ééncellige ons. Wij zijn er toe instaat, sterker nog wij zijn er toe op Aarde om schoonheid te creëren, het leven te delen en iets prachtigs achter te laten wanneer een deel van ons~zelf verder reist.

Wij creëren continue. De ene keer meer bewust dan de andere. De intentie, staat van zijn of het bewust ~ zijn vanwaaruit wij creëren heeft impact op het kunstwerk, de creatie, op dat wat we uiteindelijk leven inblazen en delen met de wereld.

Dit vraagt om verantwoordelijkheid nemen voor jouw staat van zijn en wat je wel en niet ‘doet’. Dit vraagt om je bewust te zijn van je creatie-kracht.

De mensheid heeft bezielde en liefdevolle creaties nodig en is daar zelf toe in staat , Joy ervaren en vinden in het creatieproces, ons potentieel laten stromen, is helend voor al het leven. Wij allemaal zijn creatief, alles wat we nodig hebben zit in ons, laten we dus in ieder geval onze kinderen de ervaringen aanreiken waarin eerst hun gevoel en dan hun ratio gestimuleerd wordt. Waarin ze de signalen van hun rechterhersenhelft voor ‘waar’ nemen en ondersteund door de linkerhersenhelft in de wereld gaan zetten.

Het is onze natuur, wij creëren van nature.

Ik ben ervan overtuigt dat wanneer we de rust, ruimte, aandacht en bezieling in onszelf vinden we daarmee onze heelheid hervinden en kunnen herstellen, helen. Dat we samen, bewust van de verbinding, een enorme variëteit aan schoonheid in (het) leven weven.

Dat jij en jouw creaties zullen Stralen!

Wat is vandaag jouw gift aan de Aarde?

Schrijfsels

Ik adem jouw zout.

Daar waar plaats en tijd met mij samenvallen is een landschap.

Paradijsvogel

Ik ging vogels kijken.

De Wonderdrol

Achterin de Moestuin gloort hoop aan de horizon.

De nieuwsgierige opnieuw geboren dag

De nieuwsgierige opnieuw geboren dag.

Schoonheid aanschouwen

Het meest zinvolle op dit moment. ﻿

Je bent al heel

Integer Mens

Stralen

~ being a Creator ~ ﻿

Het meest zinvolle op dit moment.

~ being a Creator ~